หลายคนลืมใส่ใจเรื่องออกกำลังกาย บางครั้งกลับบ้านมาก็เหนื่อย 80% ของคนทำงานทั่วไปจะออกกำลังกายผ่านการ วิ่ง และ เดิน จริงไหมครับ!!! แต่ปัญหามันก็คือ พอวิ่งหรือเดินทุกวัน มันจะเริ่มเซ็ง แต่เราอาจจะเพิ่มระยะทางหรือความเร็วมากขึ้น เพื่อท้าทายตัวเอง แต่ประเด็นก็คือ ทำเพื่อให้จบภาระกิจในวันนั้น ๆ แค่นั้นเอง จริงไหมครับ บางครั้งเราไม่ได้สนุกกับมัน แต่เราต้องทำ

แอดมินก็เป็นเช่นนั้นครับ วิ่งจนติดกันสักระยะหนึ่ง พอมีภาระกิจหยุดติดกันสองวัน กลับมาต่อยอดยากขึ้นละ เชื่อว่าจะเป็นเหมือนกัน เพราะมีความรู้สึกว่าเป็นคือหน้าที่ จนหาการออกกำลังกาย ที่มัน “สนุก” จนลืมว่ามันเป็น “ภาระกิจ” และมาลงตัวที่ “ตระกร้อ” ซื้อตระกร้อลูกละ 150 บาท ลงทุนแค่นี้ครับ ตระกร้อมันดีตรงที่เล่นเดี่ยวก็ได้ เล่นเป็นทีม 3 คนก็ได้ และ เล่นเป็นวงก็ได้

แอดมินเลือกเล่นเดี่ยวครับ เราก็ฝึกเดาะตระกร้อไปเรื่อย ๆ พอเล่นข้างเท้าได้ ก็หันมาเล่นหน้าเท้า ทั้งซ้าย และ ขวา ไขว้หน้า ไขว้หลัง เห็นไหมครับ ได้ออกกำลังกายทั้งตัว สรุปคือ เราไม่รู้ตัวเองเลยว่าใช้เวลาไปเท่าไร แต่รู้อีกทีเหงื่อออกเสื้อจนเสื้อเปียก แต่เราก็ยังสนุกกับการเล่นต่อไป มันก็เลยกลายเป็นการเล่น ไม่ใช่การออกกำลังกาย และ เราไม่รู้สึกขี้เกียจที่จะเล่น ในทางตรงกันข้ามเราอยากจะถึงเวลาเย็นเพื่อได้เล่น บางครั้งเราเอาไปฝันว่าเราเดาะจนเก่ง

เราไม่ต้องไปแคร์สายตาใคร การเล่นตระกร้อมันเป็นการฝึกสมาธิชั้นดีน่ะครับ เท้าที่ยกขึ้นมารับตระกร้อจิตเราจะจดจ่อกับการรับลูกโดยอัตโนมัต จิตจะว่างไปชั่วขณะจนกระทั่งลูกตกพื้น ในขณะที่ลูกตระกร้อลอยอยู่บนอากาศ ช่วงนั้นจิตเราจะมีสมาธิในระดับหนึ่ง ซึ่งพอพูดถึงสมาธิ แอดมินคิดว่านี่คือรูปแบบหนึ่ง ที่ไม่จำเป็นต้องนั่งฝึกแบบเต็มรูปแบบ แต่ทำอะไรก็ได้ที่จิตรวม และไม่ได้คิดอย่างอื่น

ลองเอาไปฝึกกันนะครับ คุณย่าวัย 80 กว่ายังเตะได้อย่างสนุก ให้เป็นแรงบรรดาลใจครับว่า ถ้าเบื่อก็หาอะไรที่มันคือการ “เล่น” เมื่อไรที่เป็นการ “เล่น” เราจะสนุก เมื่อไรเราสนุกเราจะรู้สึกว่ามันไม่ใช่ “หน้าที่”